kapkara bir kuyu var ruhumun derinliklerinde............
duvarları balçıkla sıvanmış...
güneş ışığı derinliklerine ulaşmayan
derin bir kuyu...
Meleksegah
insanın kendini anlamasının bu kadar zor olduğunu bilmezdim
zamanla kişiliğimdeki taşlar yerine oturur derken
domino taşı gibi benimkiler
bir dokunuyorsun darmadağın oluyor
ne başı nede sonu belli
hiç tanıyamamışım kendimi hiç..........
Meleksegah
ben kendine sarılıp uyuyan insanlardanım...
kendi kokumu içime çeke çeke...
Meleksegah
artık kalbim yok ağladığımda sana
düşündüğümde seni artık kalbim yok
seni anlatırken birilerine, atmıyor kalbim
atmıyor kalbim seni gördüğümde rüyalarımda
istediğin gibi yaptım; artık kalbim yok !
küçük bir velede verdim onu, oyuncak niyetine
fırlattım attım doyursun karnını diye bir sokak
köpeğine
suda sektirdim bir kiremit parçası gibi
ve bekledim batmasını
bekledim batmasını yanan bir gemi
nasıl ağlayarak denize dökülürse
istediğin gibi yaptım; artık kalbim yok!
artık kalbim yok baktığımda eski resimlere
özlediğimde seni
arta kalmış bir kalbim yok!
YOK!...
Küçük İskender
“Kurtuluş, dedim. “Ankara’da bir mahalle”. Fazlası değil. Belki bir de Bob Marley’in en iyi şarkısı. Daha fazla düşünmeye gerek yok. Adı her yerde, kendisi yok. Kurtulmaya gelmiyoruz bu dünyaya. Daha da saplanmak için buradayız. Dibine kadar.”
Hakan Günday
Gözlerimde iki damla hüzün gözyaşı senden kalan, seni bana hatırlatan.....Meleksegah