Ölüm ölüm geliyor aklıma...

Hep kafamın içinde...

koşuyorum, koşuyorum 

daha hızlı daha hızlı koşuyorum ..

gitmiyor ölüm hala beynimin içinde 

kulaklarımı uğulduyor...

insanlara çarpıyorum kimi bağırıyor...

önüne baksana ....

bakamam....duramam...

ölümü çok yakınımda hissediyorum...

koşuyorum..kalbim bir kuşun kanat çırpması gibi...

ve köşeyi dönüp varıyorum 

orada işte..

geldim 

çocuk parkındayım...

beynimdeki düşünceler yavaş yavaş siliniyor...

çocukların gülüşleri kaplıyor heryeri..

pembe renkli pamuk şekeri tadında gülüşler...

salıncak sırası bekleyen annelerinin ellerini çekiştiren 

ve ağlayan çocuklar

gözyaşlarının rengi mavi o kadar saf ve temiz ki 

gökyüzü gibi...deniz gibi...

siz çocuklar mavi gökyüzünde pembe gülüşleriniz  olsun hep...

acılar,hüzünler uzağınızda 

mutluluk yakınınızda yanıbaşınızda olsun..

siz benim yaşama sevincimsiniz..

ve hayat sizinle daha yaşanılası 

daha katlanılır...

Melek Segah