İnsan yalnızlığına o kadar alışır ki
Kalabalıklar boğmaya başlar
Sarılan kollar önce güven verirken
Sonraları kapana kısılmış gibi hissettirir
Yalnızlığın kendine has kokusu 
İçine işlemiştir bir kere 
Artık ne yapsan fayda etmez
Kendine sarılıp uyumak,
Aynada kendi kendine konuşmak
Yarım olan seni 
Birileriyle tamamlamak istesen de
olmaz... 
Bir müddet sonra çırpınmaya başlarsın
Ağa takılan balık gibi...
Yalnız yaratıldın
Yalnız da ölüp gideceksin
Üzerinde yalnızlıktan örülmüş
Beyaz bir kefenle......

Melek Segah