“Bazen, daha sabahleyin kalkar kalkmaz buruşmuş buluyorum dünyayı.
 Öylesine suya koyulmuş ve konulduğu bardağın içinde unutulmuş bir çiçek sapı gibi,
 rengi atmış yapraklarımın arasında bükülüp duruyorum; 
ruhumu bir türlü çıkaramıyorum kapandığı evden.”

Ali AYÇİL