Oturdum kıyısına bir çocuğun

Suskun ve uzaktı bütün oyuncaklar

Gözleriyle söylüyordu en gizli sözlerini

Akbabaların pençesinde bir zaman

Onun çocukluğuna kurmuştu yuvasını

O günden beri de yalnızca

Rüyalarında görebilmişti babasını

Hep duvarlar girmişti araya

Ve dipsiz uçurumlar

Bir türlü kırmamıştı zulmün kapısını

Ey içimizde köpüren deli sular

Siz mi yarattınız bu uçurumları

Yoksa çocukları babalardan ayıran duvarlar

Uçurumları göz yaşlarıyla mı yardılar

Ki böyle yorgun böyle yenilmiş

Yalnızca acılardan geçiyor yollar

Adnan Yücel