Deliyim ben,
Yalnız ve yorgun
Herkesin acısından pay kaptım.
Sarıp ipek bir mendile kendi yaralarımı,
İçime attım.
Yalnız gülerken sevdi beni insanlar
Ağlarken ağlamadı benimle kimse
Kazandıklarımın yanında,
Yitirdiğim çok şey var hayatımda.
Ne bireysel olabildim ne de toplumsal
Yaşamı sorgulamadan,
Ve hep erteleyerek geçip gitti zaman ..
Kendimi ihmal edip,
Başkaları için yaşadım hep ..
Şiirler yazdım, resimler çizdim
Ağıtlar dizdim
Yine de kendimsizdim ..
Dilimde ertelenmiş sözcükler kaldı
Başkalarının çizdiği yolda gidip geldim bir ömür ..

Deliyim ben
Yüreğimde umut,
Gözlerimde tanımsız hüzün kırıkları taşıyorum.
Düşündüğüm hiç bir şeyi paylaşamadım
Düşüncelerim içimde saklı kaldı hep
Sıkışıp kaldım bildiklerim ile bilmediklerim arasında
Bir kelepçe gibi takıp kollarıma yalnızlığı
Sürülerin tuttuğu bir yolda,
Gidip geliyorum öylesine bir başıma
Aldırmadan gözyaşıma ..

Nuri CAN