bizi ölüme götüren nedir
bazen sert bazen duyarsız esen rüzgar mı
ölülerin sesi yoktur oysa bu uğultudur kalbimizin sağırlığını alan
ne zaman kapıyı aralasam pervazsız kalıyorum
işgal edilme korkusu sarıyor apansız
ne zaman yetebileceğimizi düşünsem eksik kalıyoruz
kapıların ardına sığınıyorum
aslında tekiliz çoğaldığımızı her düşündüğümde

sonra

ülkesiz çocukların sesini duyuyorum

bağrında çocukları ölmüş
denizi hiç olmamış
sırtını dağlara vermiş
tuzunu kayadan çıkarmış
puslu gecelerin koca çınarını düşünüyorum

gün kimsesiz kalıyor
bizi ölüme götüren nedir

öldüğümüzde arta kalan damıtılmış bir hüzündür

Eşref Üzülmez