Nasıl başlasam bilmiyorum ki,
uzun zaman oldu ruhumun medeni durumu; halsiz.
Dilim ise, yalnızlıktan aksayan sürçü lisan.
Yoksa yine mi kayıp vakayım?
Aksatılan gülüşlerim mi eksik, yoksa eksilen gülüşlerim mi?
Velhasıl gelelim içimizde ki afili tenhalığa,
ıssız derinlikte ki o unutulmayan ve azalmayan sevgimiz büyüdü, büyüdü ve odak noktasını olup, o’nu bizden uzaklaştırdı.
Şefkatin değerlendirmesini yapmadan, altında kaldık onsuzluğun yarattığı enkaz da.
Şimdi sadece sus ve ölülerin asla unutulmayacağını hatırla,
mezar taşıma değil, kalbinin bir köşesine yaz, adımı ve soyadımı; seni seviyorum diye.

Cihat Baysal