sensizliğin şehrinde ateşe veriyorum saçlarımın beyazını 
sabrımın rengi siyah sanırdım oysa 
sanki yüreğim avucumda 
sanki her sabah pişmanlığını anlatan 
bir mektup atılacak kapımın altından 
sanki senin için verdiğim kavgalardan insanlar utanacak 
sanki yanılmamışlığımın gecesi sabah olacak 
sanki seni sevmemin sonucu 
sensizlik olmayacak 
çık gel 
çık gel akşamlarımın akşam sefası rengince 
çık gel aşka inanmayanların yüzünü kızartırcasına 
çık gel 
bir daha gitmeyecekmişcesine 

Naşide Göktürk