Hayatın devraldığı 
sessiz bir özsudur acı 
birikir yüreğinin kıvrımlarında 
ve ağar gözlerine ağır ağır 
Bulutlar yere inmiştir artık 
ya da gurbettesindir 
Unutma 

Bir hayalet gibi kapındadır 
yalnızlık denilen şey 
ufkun kararabilir birden 
için çölleşebilir 
Kaçışın bile bir adımdır 
ya da dönüşündür kendine 
Unutma 

Her sayfası kederle kararan 
bir hüzün defterine döner günler 
ve her sabah 'merhaba hüzün' 
'merhaba yalnızlık' 
diyerek başlarsın hayata 
Ama hayat bağışlamayacaktır seni 
Unutma 

Üstelik günlüğü yoktur hüznün 
hiçbir zaman da tutulmayacaktır 
Serüvenlerin yorgun yeniği 
elleri titreyen yaşlı bir kadındır hüzün 
ya da hasta bir tanıdıktır ancak 
hepsi o kadar 
Unutma 

Ahmet Telli