Hep karanlığın gizeminde kaybetme nedenlerimi bulmaya çalıştım. Tuttuğum nefeslerim geldi aklıma.
Kelimeleri susturmak için yutkunmalarım.
Bakışlarıma düşmesin diye gün ışığı, gözlerimi yumardım.
Dizlerimi bağlardım sana koşmamak için.
Ellerimi dolardım kendime.
Yakarmak istemiyordum seni Tanrı’dan.
Olmayacak duaya amin dememeyi çoktan öğretti hayat.
Beklentilerle hareket etmemeyi ve sadece susuyordum.
Yapabildiğim en güzel ve bana ait en özel tavrımı takınıyordum sana. 
Sana ait güzeli-çirkini, iyiyi, kötüyü hazmediyor şimdi sevdam. Öğütüyorum duygumu.
Belki adını koymak için, belki olan adından caymak için.
Sana uzak kalıyorum.
Bu, kendime yakın kılıyor beni.
Kendimi mi senden çok seviyorum? Seni mi benden koruyorum? Bilmiyorum.. susuyorum...

(Alıntı)