Sensizlik… 
Ne zor bunu kelimelerle sana anlatabilmek. 
Çaresizliğin yakama yapışıp da kırılası boynumu bükmesi.. 
her gece hayalinle avunmak zorunda olmak. 
Ne zor sevgili.. 
kelimelerim ağlıyor. 
gözlerim ağlıyor. 
yüreğim ağlıyor. 
ruhum ağlıyor. 
Gökyüzü ağlıyor... 
Yer gök ağlıyor.. 
ben ağlıyorum 
İçimden bin ağaç sökülüyor kökünden.. 
Ne zor seni sensiz yaşamak.. 
Sensizliğinde seni var ediyorum olmaz zamanlarda.. 
seninle dertleşiyorum gecenin kör karanlığında.. 
yokluğunla savaşıyorum sanrılarımda var ederek seni. 
Bir zaman geliyor ki hayaller artık avutmuyor, 
gözler gerçekliği görmek istiyor. 
Eller sıcaklığı hissetmek istiyor. 
İmkansızlığını bile bile... 
Kalbim kalbini seviyor yar. 
Geç kalmış bir aşk görmeyen gözlerin içinde mavi bir ölümü bekliyor. 
Sen kokan loş odamda masal kırıntılarını dökerken başımdan aşağıya, bizim şarkımızın ezgisiyle dans ediyorum hiç dokunamayacağım bedeninle… 
Bir anda gerçekliğe dönmek canımı yakıyor. O an telefona sarılıyorum hemen. Sesini duyarak hala o masalda olduğuma inanmak istiyorum. Sesinle yeniden başlıyor masalım. Kayıp kentimin hayal prensi oluyorsun yeniden. 
Her güzel şey gibi masal bitiyor yine... telefonun diğer ucundan gidiyor sesin.. 
Karanlık.. boşluk… gerçeklik… 
Yeniden..tekrar tekrar.. acıyor içim.. 
Keşke sevgili, hayat böyle olmasaydı.. 
başlamadan bitmeseydi her şey. 
Kırık kanatlarla uçmaya çalışmasaydık.. 
Keşke adını haykırarak söylemem sonsuzluğa kalmasaydı.. 

Sema Şener