Nedense bütün resimlerde ben 
Böyle mahzun ve perişan çıkarım 
Hep böyle hayata kapalı durur 
Gülmesini unutmuş dudaklarım 
Artık canından bezmiş kimselerin 
Hazin bakışı parlar gözlerimde 
İçinden adamlar arabalar geçer 
Çizgiler alnımda bir büyük cadde 
Aynada saçlarımı düzeltirim 
Bir perde iner yüzüme alçıdan 
O, bin mumluk ampullerin altında 
Korkarım korkarım fotoğrafçıdan 
Bakışlarım gümüş camlara sorar 
Elbisemin eskiliği belli mi 
Sonra karşıda küçük bir noktaya 
Dikerim kahverengi gözlerimi 
Kabahat objektifte camda değil 
Onlara yaşlı gözlerle bakarım 
Nedense bütün resimlerimde ben 
Böyle mahzun ve perişan çıkarım... 

Ümit Yaşar Oğuzcan