uyandırmak için seni 
bütün geçmişini yeniden yazdım 
bir gül iliştirip yalnızlığına 
unuttum ne varsa unutmadığın 
uçucu bir kokuyla sardım yalnızlığını 
bir dağ gecesi gibi ürperdi tenin 
soluğundan soluğuma uzanan 
uzun bir yol diledim 
uyandırmak için seni 
alnına solgun düşen saçlarını seyrettim 
sonsuzluğu çağırdım avuçlarından 
kayan bir yıldız gibi ölürken kalbim...

Ayten Mutlu