ve hiç bu kadar üzülmemiştim...
bir cenin olmak isterdim şuan tekrar annemin karnında...
küçücük olmak ve sadece anneme ait olmak...
o kadar korunmasız ve savunmasızım ki...
sadece annemin kollarında olmak hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum...
halbuki gözyaşlarım içime akıyor
sadece ben biliyorum ağladığımı...
ben ki hep bir kaplumbağa olarak yaşadım
özlediklerime erişemedim korkularım yüzünden...
şimdi kabuğumu aldılar üzerimden...
gözler önünde çıplaklığım...
sadece bedenim değil ruhum da üşüyor...
hayatın ipleri elimden kayıyor tutamıyorum...
insanlar....insanlar...insanlar...
heryerden bir uğultu yükseliyor...
küçülsem....küçülsem....küçülsem
yok olsam...
hiç olmamışım
hiç doğmamışım...
hiç doğrulmamışım...
Melek Segah
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder